تبليغاتX
پرواز كبوتر


پرواز كبوتر

هر چی آرزوی خوبه مال تو! هر چی که خاطره داری مال من ...

When you were born , you were crying and everyone around you was smiling.Live your life so at the end you are the one who is smiling and everyone around you......

نوشته شده در شنبه هشتم بهمن 1390ساعت 22:55 توسط سپيده| |

بی خودی پرسه زدیم صبحمان شب بشود

بی خودی حرص زدیم سهممان کم نشود

ما خدا رابا خود سر دعوا بردیم و قسم ها خوردیم

ما به هم بد کردیم

ما به هم بد گفتیم

ما حقیقت ها را زیر پا له کردیم

و چقدر حظ بردیم که زرنگی کردیم

روی هر حادثه ای حرفی از پول زدیم

از شما میپرسم.ما که را گول زدیم؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده در سه شنبه چهارم بهمن 1390ساعت 13:35 توسط سپيده| |

وقتي به شهاب سنگ نگاه مي كني لذت مي بري

                                 اما نمي دوني كه از خورد شدن قلب ستاره هاست!

نوشته شده در شنبه شانزدهم مهر 1390ساعت 17:47 توسط سپيده| |

کودکی که کفشش را امواج از او گرفته بود

روی ساحل نوشت: دریا دزد کفش های من!

مردی که از دریا ماهی گرفته بود

روی ماسه ها نوشت: دریا سخاوتمندترین سفره هستی!

دریا آمد و آن را شست و تنها این پیغام را گذاشت

"برداشت های دیگران در مورد خودت را در وجود خود حل کن تا دریا باشی!"

نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مهر 1390ساعت 15:25 توسط سپيده| |

Is the better to be hated for what you are

 .than to be loved for what you are not

                                                                                                                        -andre gide-

 

نوشته شده در شنبه دوازدهم شهریور 1390ساعت 22:46 توسط سپيده| |

ابرها مي چرخند ،رودها مي چرخند ، دست ها و آدم ها نيز مي چرخند

و من در اين تنهايي ، روز ها را در سبد ميريزم

و شب ها را به خاطرات دورگره ميزنم

به ياد تو اي مهربان شفاف ...

نوشته شده در جمعه یازدهم شهریور 1390ساعت 22:47 توسط سپيده| |

 زندگي

برگ بودن در مسير باد نيست

امتحان ريشه است

ريشه هم هرگز اسير باد نيست

زندگي

چون پيچكيست

               انتهايش مي رسد

                                   پيش

                خدا ...

نوشته شده در پنجشنبه دهم شهریور 1390ساعت 22:17 توسط سپيده| |

گاهي گمان نميكني و ميشود

گاهي نميشودكه نميشود

گاهي هزار دوره دعا بي عجابت است

گاهي نگفته قرعه به نام تو ميشود

گاهي بساط عشق خودش جور ميشود

گاهي به صدمقدره ناجور ميشود

گاهي گداي گدايي و چاره نيست

گاهي تمام شهر گداي تو ميشود

نوشته شده در یکشنبه ششم شهریور 1390ساعت 0:47 توسط سپيده| |

.When you were born , you were crying and everyone around you was smiling 

....Live your life so at the end you are the one who is smiling and everyone around you

 

نوشته شده در شنبه پنجم شهریور 1390ساعت 1:12 توسط سپيده| |

اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم

و يا از روي خودخواهي فقط خود را پسنديدم

اگر از دست من در خلوت خود گريه اي كردي

اگر بد كردم و هرگز به روي خود نياوردي

اگر زخمي چشيدي گاه گاهي از زبان من

اگر رنجيده خاطر گشتي از لحن بيان من...

حلالم كن...

نوشته شده در جمعه چهارم شهریور 1390ساعت 0:28 توسط سپيده| |

When your eyes robed me from depth of my eyes  

 .First and end of the story was handle your sight

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم شهریور 1390ساعت 2:14 توسط سپيده| |

شده با گفتن يه حرف...

شده با يك نگاه سرد...

               پشيمونم كن از رفتن

يه كاري كن براي من

        واسه تقويم بي فردام

                  براي من كه مي دوني بدون تو چقدر تنهام...

نوشته شده در پنجشنبه سوم شهریور 1390ساعت 1:18 توسط سپيده| |

 

                                                        I tell brief , in the weather that there are not your breath               

                                                                                                                ...I cannot breathe

مختصر ميگويم در هوايي كه نفس هاي تو نيست ،

نفسم مي گيرد...         


گاه گاهي به يادت غزلي ميخوانم ، تا نگويي دل من غافل از آن عهدو وفاست  ،

همه خوبان گر با دل من خوب شوند ،

خوب من با همه خوبان حساب تو جداست.

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم شهریور 1390ساعت 1:18 توسط سپيده| |

ما چون دو دريچه ، روبه روي هم ،

آگاه ز هر بگو مگوي هم ،

هر روز سلام و پرسش و خنده ،

هر روز قرار روز آينده ،

عطر آينه ي بهشت ، اما...آه

بيش از شب و روز تير و دي كوتاه

نه مهر فسون ، نه ماه جادو كرد

نفرين به سفر ، كه هر چه كرد، او كرد


امروز دلم شكسته و خسته است


زيرا که يكي از دريچه ها بسته است


لحظه ديدار نزديك است ،

باز من ديوانه ام ، مستم ،

باز مي لرزد ، دلم ، دستم ،

باز گويي در جهان ديگري هستم...

نوشته شده در سه شنبه یکم شهریور 1390ساعت 2:44 توسط سپيده| |

خدا گويد: تو اي زيباتر از خورشيد زيبايم !

تو اي والاترين مهمان دنيايم !

بدان آغوش من باز است شروع كن ، يكقدم با تو ، تمام گام هاي مانده اش با من!


هنگامي كه دعا كردي و حاجتي نگرفتي ، نگو كه خدا صداي مرا نميشنود ،

بلكه بدان خداوند به تمام كاينات فرمان سكوت داده

تا صداي تو را بشنود.


تو شاهكار خالقي تحقير را باور نكن ، بر روي بوم زندگي هر چيز ميخواهي بكش ،

زيبا و زشتش پاي توست ، تقدير را باور نكن ،

تصوير اگر زيبا نبود نقاش خوبي نيستي ، از نو دوباره رسم كن تصوير را باور نكن ،

خالق تو را شاد آفريد ، آزاد آزاد آفريد ، پرواز كن تا آرزو ،

زنجير را باور نكن...


كاش بودي تا دلم تنها نبود ،

تا اسير قصه ي فردا نبود ،كاش بودي تا فقط باور كني

بي تو هرگز زندگي زيبا نبود.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم مرداد 1390ساعت 0:22 توسط سپيده| |

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ،

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم ،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم ،

 

در نهان خانه ي جانم گل ياد تو درخشيد ،

باغ صد خاطره خنديد ،

عطر صد خاطره پيچيد ،

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم ،

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم.

 

ساعتي بر  لب آن جوي نشستم ،

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام...

 

بي تو اما با چه حالي من از آن كوچه گذشتم....

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم مرداد 1390ساعت 0:13 توسط سپيده| |

من اينجا بس دلم تنگ است...

و هر سازي كه مي بينم ، بد آهنگ است.

بيا ره توشه برداريم ، قدم در راه بي برگشت بگذاريم..

ببينيم آسمان هر كجا ، آيا همين رنگ است؟!

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 1:29 توسط سپيده| |

بيا مرا ببر اي عشق با خودت به سفر

مرا ز خويش بگير و مرا ز خويش ببر...

دلم ز دست زمين و زمان به تنگ آمد

مرا ببر به زمين و زمانه اي ديگر

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 1:28 توسط سپيده| |

بشنو همسفر من

         با هم رهسپار راه درديم

                                             با هم لحظه ها را گريه كرديم

                                                     ما در صداي بي صداي گريه بوديم

                                                               ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختيم

شايد در اين راه اگر با هم بمانيم

            وقت رسيدن شعر خوشبختي بخوانيم

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 1:27 توسط سپيده| |

"سكوتم از رضايت نيست

              دلم اهل شكايت نيست"

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 1:26 توسط سپيده| |

مانند باران بهاري دوستت دارم

                      بر من بباري يا نباري دوستت دارم

اي مانده پشت ميله هاي زندگي خاموش

                          من مثل آواز قناري دوستت دارم

آه اي پرستوي مسافر زاده ي غربت

                 در هر كجا و هر دياري دوستت دارم

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 1:41 توسط سپيده| |

،Dream what you what to dream

  .Go where you want to go

.Be what you whant to be

Because you have only one life and one

.Chance to do all the things you want to do

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 1:40 توسط سپيده| |

شيشه ي پنجره را باران شست

اما از دل من چه كسي نقش تو را خواهد شست

چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو

گاه مي انديشم خبر مرگ مرا

با تو چه كس خواهد گفت

آن زمان روي تو را كاش مي ديدم...

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 1:40 توسط سپيده| |

به ديدارم بيا هر شب

            در اين تنهايي تنها و تاريك خدا مانند

  دلم تنگ است

                               بيا اي روشن اي روشنتر از لبخند

      شبم را روز كن در زير سرپوش سياهي ها

دلم تنگ است

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 1:31 توسط سپيده| |

دردهاي من

جامه نيستند

تا ز تن در آورم

چامه و چكامه نيستند

تا به رشته ي سخن درآورم

ناله نيستند

تا ز ناي جان برآورم

درد هاي من نگفتني

دردهاي من نهفتني...

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1390ساعت 2:27 توسط سپيده| |

 

.They may forget what you said

But they will never forget how

.You made them feel

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1390ساعت 2:16 توسط سپيده| |

اي صميمي ،اي دوست

گاه و بيگاه لب پنجره ي خاطره ام مي آيي

ديدنت حتي از دور

                   آب بر آتش دل مي پاشد

آنقدر تشنه ي ديدار توام

                  كه به يك جرعه نگاه تو قناعت دارم

دل من لك زده است

                  گرمي دست تو را محتاجم

دل من به  نگاهي از دور

                       طفلكي مي سازد

اي قديمي ،اي خوب

تو مرا ياد كني يا نكني

                           من به يادت هستم

                                            من صميمانه به يادت هستم

"دايم از خنده لبانت لبريز

                                 دامنت پر گل باد"

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1390ساعت 2:7 توسط سپيده| |

مهربان خداي خوب من

تو چه گسترده و بي صدا مي بخشي

و ما چه حسابگرانه تسبيح  مي گوييم.

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1390ساعت 2:5 توسط سپيده| |

پروانه هاي شب

نيمي است از ادامه يك انسان

كه نيم ديگرش

دنياي عابري است كه تنها

بر دست هاي خالي خود خيره مانده است!

نوشته شده در شنبه بیست و دوم مرداد 1390ساعت 15:17 توسط سپيده| |

خانه خراب تو شدم

                               به سوي من روانه شو

سجده به عشقت مي زنم

                               منجي جاودانه شو

اي كوه پرغرور من

                              سنگ صبور تو منم

يك لحظه ساز عاشقي

                              عاشق با تو بودنم

روشنترين ستاره ام

                             مي خواهمت.مي خواهمت

تو ماندگاري در دلم

                             مي دانمت.مي دانمت

اي همه وجود من

                            نبود تو نبود من

          نبود تو نبود من...

اين يه آهنگ از شادمهره من كه از اين آهنگش خيلي خوشم مي ياد چون يادآور خاطرات شيرين گذشته ست ولي شما رو نمي دونم!

نوشته شده در شنبه بیست و دوم مرداد 1390ساعت 15:12 توسط سپيده| |


Design By : Night Skin

كد آهنگ